ปฐมฌาน

ปฐมฌาน


เมื่อผู้ปฏิบัติ

มองกลับเข้ามาในตนเอง



เห็นชัดว่า



นิวรณ์ทั้ง ๕

ความฟุ้ง ความง่วง ความลังเล

ความพยาบาท และความกำหนัด



ได้ “คลายลง” แล้ว



ใจจะเริ่มเกิด “ความเบา”



จากความเบานั้น



เกิดความยินดี

เรียกว่า “ปราโมทย์”



เมื่อยินดี… ใจจะเริ่มอิ่ม

เกิดเป็น “ปีติ”



เมื่อปีติเกิดขึ้น



กายก็สงบลง



จากกายสงบ

ความสุขก็ปรากฏ



และเมื่อมีความสุข



จิตจะ “ตั้งมั่น” โดยธรรมชาติ



เมื่อจิตตั้งมั่นแล้ว



ผู้ปฏิบัติย่อมเข้าสู่



“ปฐมฌาน”



ภาวะที่



สงัดจากกาม

สงัดจากอกุศลทั้งปวง



มีวิตก… คอยประคอง

มีวิจาร… คอยพิจารณา



และมีปีติ… กับความสุข

ที่เกิดจากความวิเวก



ในภาวะนี้



ความอิ่มเอิบจะค่อยๆ แผ่ซ่าน



ไปทั่วทั้งกาย



ไม่มีส่วนใด

ที่ปีติและสุขจะไปไม่ถึง



ทั้งตัว… เหมือนถูกเติมเต็ม



พระพุทธเจ้าทรงเปรียบไว้ว่า



เหมือนช่างอาบน้ำผู้ชำนาญ



นำผงเครื่องหอมมาคลุกกับน้ำ



นวด… ผสม… จนเนื้อแป้งนั้น



ชุ่มทั่วถึงกันทั้งหมด



ไม่แฉะเกินไป

ไม่แห้งเกินไป



แต่ “ชุ่มพอดีทั่วทั้งก้อน”



จิตของผู้ได้ปฐมฌาน



ก็เป็นเช่นนั้น



ปีติและสุข

ซึมซาบทั่วทั้งกาย



นิ่ง… อิ่ม… และเต็ม



นี่แหละ



คือผลแห่งการปฏิบัติ



ที่เห็นได้ด้วยตนเอง



ประณีตกว่า

ลึกซึ้งกว่า



ความสุขแบบโลกๆ ทั้งปวง